كسىكه به ذكر اكبر عادت كند ، از ترس خدا دست به معصيت نمىزند . « وَينْقى قَلْبَهُ عَنْ كُلِّ ما أَكْرَهُ » مؤمن كسى است كه در برابر هرگناه و معصيت فوراً به ياد من بيفتد و قلبش را از آن‌چه كه من خوش ندارم پاك كند . معصيت تنها به شكم و چشم و زبان اعضاى بدن مربوط نمىشود ؛ بلكه به روح انسان نيز مربوط مىشود ، يعنى از آن‌چه كه خدا راضى نيست ، روح انسان هم به دور باشد ، وقتى معصيت در روح انسان تأثير بگذارد ، ترك آن برايش سخت و دشوار گرديده و حتى در بعضى از موارد ناممكن مىشود . گناهان قلبى خيلى از گناهانى است كه مربوط به قلب انسان مىشود . ( قلب يعنى همان روح انسان ) بعضى گناهانىكه مربوط به قلب مىشود ، به هيچ يكى از اعضاى بدن انسان مربوط نمىشود . مانند بدگمانى ، انسان نسبت به يك مؤمن گمان بد مىكند . در برابر عمل كسى برداشت ناروا مىكند . اين‌ها مربوط به قلب مىشود ، گمان بد نسبت به ديگران ، از نظر شرعى حرام است . مثلًا شما يك‌نفر را مىبينيد كه بعد از طلوع آفتاب از خواب برخواسته و چشمانش هم خواب آلود است . فوراً گمان مىكند كه او نماز صبح خود را نخوانده است ، اگر نماز صبح را مىخواند ، تا اين موقع روز به خواب نمىماند . اين گمان ، گمان بد است و فعل حرام . انسان علم غيب ندارد ، از كجا مىداند كه او نماز صبح را نخوانده است ؟ ! ممكن است او نماز صبحش را خوانده و دوباره خوابيده باشد . يا يك نفر را مىبيند چمانش قرمز ( سرخ ) است ، فوراً گمان مىكنيد كه او شراب خورده ، اگر شراب نمىخورد ، چشمانش اين چنين نمى بود . گمان بد در اسلام مطلقاً حرام است .